“ SON CEMRE “
BAŞLARKEN…
Asırlardır Türk toplumunda, her yıl Şubatın 20 sin den sonra cemre, ilk hafta havaya, ikinci hafta suya, üçüncü hafta (Son Cemre) toprağa düştüğüne inanılır, baharın geleceğinin belirtisi olarak düşünülür, insanların gönlünde de SON CEMRE de sevgi, aşk, heyecan, yaşam kıvılcımlarıyla hayat yeniden canlanır.
Sevgili okurlarım! Hayat yolunda, önümüze neler çıkacağını bilmeden, yürürüz.
Bilmeden çıktığımız bu yolda, neler olmaz ki; Bazen korkarak, ürkerek, bazen cesaretle, emin adımlarla, Nerde? Ne zaman? Ömrün biteceğini bilmeden yürürüz, bu hayat yolunda, hep yarınlara dönük hayaller kurarız. Her zaman karşımızda iyiliği, güzelliği, dostluğu, sevecenliği, görmek isteriz. Kötülüklerden de hep uzak kalmayı yeğleriz
Kuruyan toprak, cemrede bereketli yağan yağmurlarla, yeniden canlanıp hayat buluyorsa, günümüzde körelen sevgiler, duygular, içerisin de, bende şiirle yeniden hayat buldum. Susamış gönlümü canlandırdım. Karanlık gecelerime, mısralarım ışık oldu.
Şiirlerimle yalnızlığımı unuttum. Dile getiremediğim duygularımı, mısralarıma taşıdım. Bazen vatan toprağını koklayarak, bazen şehitlerimize gözyaşı dökerek, bazen de, yeniden aşkı tadarak, yazdım beyitleri. Bu beyitler, mısralar, şiirler, hayatımın bir parçası, yeni doğmuş çocuğum gibi oldular.
Bu kitapta; Yaşarken tattığım acı tatlı duygularımı, heyecanlarımı, sevinçlerimi yüreğimden, eldeki kalemimin ucundan, yazıya döktüm. Yıllar önce, okul yıllarında günlüğüme yansıttığım ilk heyecanımı, duygularımı içeren dörtlükleri, yıllar sonra Yenigün Gazetesinde oluşturduğum “TOGAN ŞİİR KÖŞESİ” n de her hafta siz
okurlarım ile buluşturdum. Şimdi ise siz değerli okurlarıma bu kitapla sunuyorum.
